Sarga 13: Daśaratha's Lament

सुखानामुचितस्यैव दुःखैरनुचितस्य च। दुःखं नामानुपश्येयं कथं रामस्य धीमतः ।।2.13.11।।

यदि दुःखमकृत्वाऽद्य मम सङ्क्रमणं भवेत्। अदुःखार्हस्य रामस्य ततः सुखमवाप्नुयाम् ।।2.13.12।।

नृशंसे पापसङ्कल्पे रामं सत्यपराक्रमम्। किं विप्रियेण कैकेयि प्रियं योजयसे मम ।।2.13.13।।

अकीर्तिरतुला लोके ध्रुवः परिभवश्च मे। तथा विलपतस्तस्य परिभ्रमितचेतसः ।।2.13.14।।

अस्तमभ्यगमत्सूर्यो रजनी चाभ्यवर्तत। सा त्रियामा तथार्तस्य चन्द्रमण्डलमण्डिता ।।2.13.15।।

राज्ञो विलपमानस्य न व्यभासत शर्वरी। तथैवोष्णं विनिश्वस्य वृद्धो दशरथो नृपः ।।2.13.16।।

विललापार्तवद्दुःखं गगनासक्तलोचनः। न प्रभातं तयेच्छामि निशे नक्षत्रभूषणे ।।2.13.17।।

क्रियतां मे दया भद्रे मयायं रचितोऽञ्जलिः। अथवा गम्यतां शीघ्रं नाहमिच्छामि निर्घृणाम् ।।2.13.18।।

नृशंसां केकयीं द्रष्टुं यत्कृते व्यसनं महत्। एवमुक्त्वा ततो राजा कैकेयीं सम्यताञ्जलिः ।।2.13.19।।

प्रसादयामास पुनः कैकेयीं चेदमब्रवीत्। साधुवृत्तस्य दीनस्य त्वद्गतस्य गतायुषः ।।2.13.20।।