Sarga 59: Daśaratha's Lament

मम त्वश्वा निवृत्तस्य न प्रावर्तन्त वर्त्मनि । उष्णमश्रु विमुञ्चन्तः रामे सम्प्रस्थिते वनम् ।।2.59.1।।

उभाभ्यां राजपुत्राभ्यामथ कृत्वाऽहमञ्जलिम् । प्रस्थितः रथमास्थाय तद्दुःखमपि धारयन् ।।2.59.2।।

गुहेन सार्धं तत्रैव स्थितोऽस्मि दिवसान् बहून् । आशया यदि मां रामः पुनः शब्दापयेदिति ।।2.59.3।।

विषये ते महाराज रामव्यसनकर्शिताः । अपि वृक्षाः परिम्लानः सपुष्पाङ्कुरकोरकाः ।।2.59.4।।

उपतप्तोदका नद्यः पल्वलानि सरांसि च । परिशुष्कुपलाशानि वनान्युपवनानि च ।।2.59.5।।

न च सर्पन्ति सत्त्वानि व्याला न प्रसरन्ति च । रामशोकाभिभूतं तन्निष्कूजमभवद्वनम् ।।2.59.6।।

लीनपुष्करपत्राश्च नरेन्द्रकलुषोदकाः । सन्तप्तपद्माः पद्मिन्यो लीनमीनविहङ्गमाः ।।2.59.7।।

जलजानि च पुष्पाणि माल्यानि स्थलजानि च । नाद्य भान्त्यल्पगन्धीनि फलानि च यथापुरम् ।।2.59.8।।

अत्रोद्यानानि शून्यानि प्रलीनविहगानि च । न चाभिरामानारामान् पश्यामि मनुजर्षभ ।।2.59.9।।

प्रविशन्तमयोध्यां मां न कश्चिदभिनन्दति । नरा राममपश्यन्तर्निश्वसन्ति मुहुर्मुहुः ।।2.59.10।।