Sarga 12: Daśaratha Tries to Turn Kaikeyī

ततः श्रुत्वा महाराजः कैकेय्या दारुणं वचः। चिन्तामभिसमापेदे मुहूर्तं प्रतताप च ।।2.12.1।।

किं नु मे यदि वा स्वप्नश्चित्तमोहूऽपि वा मम। अनुभूतोपसर्गो वा मनसो वाऽप्युपद्रवः ।।2.12.2।।

इति सञ्चिन्त्य तद्राजा नाभ्यगच्छत्तदासुखम्। प्रतिलभ्य चिरात्सञ्ज्ञां कैकेयीवाक्यतापितः ।।2.12.3।।

व्यथितो विक्लवश्चैव व्याघ्रीं दृष्ट्वा यथा मृगः। असंवृतायामासीनो जगत्यां दीर्घमुच्छ्वसन् ।।2.12.4।।

मण्डले पन्नगो रुद्धो मन्त्रैरिव महाविषः। अहो धिगिति सामर्षो वाचमुक्त्वा नराधिपः ।।2.12.5।।

मोहमापेदिवान्भूयः शोकोपहतचेतनः। चिरेण तु नृपः सञ्ज्ञां प्रतिलभ्य सुदुःखितः ।।2.12.6।।

कैकेयीमब्रवीत्क्रुद्धः प्रदहन्निव चक्षुषा। नृशंसे दुष्टचारित्रे कुलस्यास्य विनाशिनि ।।2.12.7।।

किं कृतं तव रामेण पापं पापे मयापि वा। यदा ते जननीतुल्यां वृत्तिं वहति राघवः ।।2.12.8।।

तस्यैव त्वमनर्थाय किं निमित्तमिहोद्यता। त्वं मयात्मविनाशार्थं भवनं स्वं प्रवेशिता ।।2.12.9।।

अविज्ञानान्नृपसुता व्याली तीक्ष्णविषा यथा। जीवलोको यदा सर्वो रामस्याह गुणस्तवम् ।।2.12.10।।