Sarga 13: Daśaratha's Lament

प्रसादः क्रियतां देवि भद्रे राज्ञो विशेषतः। शून्ये न खलु सुश्रोणि मयेदं समुदाहृतम् ।।2.13.21।।

कुरु साधु प्रसादं मे बाले सहृदया ह्यसि। प्रसीद देवि रामो मे त्वद्दत्तं राज्यमव्ययम् ।।2.13.22।।

लभतामसितापाङ्गे यशः परमवाप्नुहि। मम रामस्य लोकस्य गुरूणां भरतस्य च। प्रियमेतद्गुरुश्रोणि कुरु चारुमुखेक्षणे ।।2.13.23।।

विशुद्धभावस्य हि दुष्टभावा ताम्रेक्षणस्याश्रुकलस्य राज्ञः। श्रुत्वा विचित्रं करुणं विलापं भर्तुर्नृशंसा न चकार वाक्यम् ।।2.13.24।।

ततः स राजा पुनरेव मूर्छितः प्रियामदुष्टां प्रतिकूलभाषिणीम्। समीक्ष्य पुत्रस्य विवासनं प्रति क्षितौ विसञ्ज्ञो निपपात दुःखितः ।।2.13.25।।

इतीव राज्ञो व्यथितस्य सा निशा जगाम घोरं श्वसतो मनस्विनः। विबोध्यमानः प्रतिबोधनं तदा निवारयामास स राजसत्तमः ।।2.13.26।।