Sarga 96: Lakṣmaṇa's Anger

स लक्ष्मणः सन्त्वरितः सालमारुह्य पुष्पितम् । प्रेक्षमाणो दिशस्सर्वाः पूर्वां दिशमुदैक्षत ।।2.96.11।।

उदङ्मुखः प्रेक्षमाणो ददर्श महतीं चमूम् । रथाश्वगजसम्बाधां यत्तैर्युक्तां पदातिभिः ।।2.96.12।।

तामश्वगजसम्पूर्णां रथध्वजविभूषिताम् । शशंस सेनां रामाय वचनं चेदमब्रवीत् ।।2.96.13।।

अग्निं संशमयत्वार्यः सीता च भजतां गुहाम् । सज्यं कुरुष्व चापं च शरांश्च कवचं तथा ।।2.96.14।।

तं रामः पुरुषव्याघ्रो लक्ष्मणं प्रत्युवाच ह । अङ्गावेक्षस्व सौमित्रे कस्येमां मन्यसे चमूम् ।।2.96.15।।

एवमुक्तस्तु रामेण लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत् । दिधक्षन्निव तां सेनां रुषितः पावको यथा ।।2.96.16।।

सम्पन्नं राज्यमिच्छंस्तु व्यक्तं प्राप्याभिषेचनम् । आवां हन्तुं समभ्येति कैकेय्या भरतः सुतः ।।2.96.17।।

एष वै सुमहान् श्रीमान् विटपी सम्प्रकाशते । विराजत्युद्गतस्कन्धः कोविदारध्वजो रथे ।।2.96.18।।

भजन्त्येते यथाकाममश्वानारुह्य शीघ्रगान् । एते भ्राजन्ति संहृष्टा गजानारुह्य सादिनः ।।2.96.19।।

गृहीतधनुषौ चावां गिरिं वीरश्रयावहै । अथवेहैव तिष्ठावः सन्नद्धावुद्यतायुधौ ।।2.96.20।।