Sarga 10: Daśaratha Pleads with Kaikeyī

देव देवी भृशं कृद्धा क्रोधागारमभिदृता। प्रतिहार्या वचः श्रुत्वा राजा परमदुर्मनाः ।।2.10.21।।

विषसाद पुनर्भूयो लुलितव्याकुलेन्द्रियः। तत्र तां पतितां भूमौ शयानामतथोचिताम् ।।2.10.22।।

प्रतप्त इव दुःखेन सोऽपश्यज्जगतीपतिः। स वृद्धस्तरुणीं भार्यां प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम् ।।2.10.23।।

अपापः पापसङ्कल्पां ददर्श धरणीतले। लतामिव विनिष्कृत्तां पतितां देवतामिव ।।2.10.24।।

किन्नरीमिव निर्धूतां च्युतामप्सरसं यथा। मायामिव परिभ्रष्टां हरिणीमिव सम्यताम् ।।2.10.25।।

करेणुमिव दिग्धेन विद्धां मृगयुना वने। महागज इवारण्ये स्नेहात्परिममर्श ताम् ।।2.10.26।।

परिमृश्य च पाणिभ्यामभिसन्त्रस्तचेतनः। कामी कमलपत्राक्षीमुवाच वनितामिदम् ।।2.10.27।।

न तेऽहमभिजानामि क्रोधमात्मनि संश्रितम्। देवि केनाभिशप्ताऽसि केन वाऽसि विमानिता ।।2.10.28।।

यदिदं मम दुःखाय शेषे कल्याणि पांसुषु। भूमौ शेषे किमर्थं त्वं मयि कल्याणचेतसि ।।2.10.29।।

भूतोपहतचित्तेव मम चित्तप्रमाथिनी। सन्ति मे कुशला वैद्यास्त्वभितुष्टाश्च सर्वशः ।।2.10.30।।