Sarga 9: Plotting Rāma's Exile

त्वं पद्ममिव वातेन सन्नता प्रियदर्शना। उरस्तेऽभिनिविष्टं वै यावत्स्कन्धात् समुन्नतम् ।।2.9.41।।

अधस्ताच्चोदरं शातं सुनाभमिव लज्जितम्। परिपूर्णं तु जघनं सुपीनौ च पयोधरौ ।।2.9.42।।

विमलेन्दुसमं वक्त्रमहो राजसि मन्थरे। जघनं तव निर्घुष्टं रशनादामशोभितम् ।।2.9.43।।

जङ्घे भृशमुपन्यस्ते पादौ चाप्यायतावुभौ। त्वमायताभ्यां सक्थिभ्यां मन्थरे क्षौमवासिनी ।।2.9.44।।

अग्रतो मम गच्छन्ती राजहंसीव राजसे। आसन्याः शम्बरे मायाः सहस्रमसुराधिपे ।।2.9.45।।

सर्वास्त्वयि निविष्टास्ता भूयश्चान्याः सहस्रशः। तवेदं स्थगु यद्दीर्घं रथघोणमिवायतम् ।।2.9.46।।

मतयः क्षत्रविद्याश्च मायाश्चात्र वसन्ति ते। अत्र ते प्रतिमोक्ष्यामि मालां कुब्जे हिरण्मयीम् ।।2.9.47।।

अभिषिक्ते च भरते राघवे च वनं गते। जात्येन च सुवर्णेन सुनिष्टप्तेन मन्थरे ।।2.9.48।।

लब्धार्था च प्रतीता च लेपयिष्यामि ते स्थगु। मुखे च तिलकं चित्रं जातरूपमयं शुभम् ।।2.9.49।।

कारयिष्यामि ते कुब्जे शुभान्याभरणानि च। परिधाय शुभे वस्त्रे देवतेव चरिष्यसि ।।2.9.50।।